فايده ششم : دوات و قرطاس طبق حديثى كه در چهار مورد صحيح بخارى آمده است ، حضرت پيامبر اكرم ( ص ) در مرض موت خود فرمود دوات و كاغذى بياوريد كه چيزى بنويسم كه بعد از من گمراه نشويد يا گمراه نمىشويد ، ولى جمعى از صحابه از امتثال دستور آنحضرت به اين دليل جلوگيرى كردند كه بيهوده‌گويى مىكند ( هجر يعنى هذيان و بيهودگى كرد ) و يا درد بر او غالب شده ( كه همان مفهوم هذيان و بيهودگى را دارد ) « 1 » و كتاب خداوند براى ما كفايت مىكند ( و به نوشته آنحضرت احتياجى نداريم ) لكن عده ديگر بطرفدارى دستور پيامبر اكرم اصرار داشتند بايد كاغذ آورده شود تا آنحضرت چيزى بنويسد و مردم از گمراهى پس از فوت آنحضرت ( ص ) نجات پيدا كنند ، بالاخره نزاع بين صحابه شدت يافت و آنحضرت فرمود از نزد او بروند و فرصت نوشتن نامه فوت شد . در اين موضوع صحبتهاى طولانى صورت گرفته كه ما در پى بيان آن نيستيم .

--> ( 1 ) - نسبت هذيان و بيهوده‌گويى به كسى كه بقول قرآن نطق به هوى و هوس نمىكند و صحبت او جز وحى الهى چيزى نيست ، بسيار تكان‌دهنده است .